Er is een oorlog gaande in Parijs. Niet met wapens of diplomaten, maar met macarons.
Aan de ene kant: Ladurée, het iconische café dat al sinds 1862 bestaat en waar je in een prachtige salon op de Rue Royale een tasje kan kopen voor €23. Aan de andere kant: Pierre Hermé, de "Picasso van de patisserie", die in 1991 zijn eigen begon en direct de regels brak. Wie wint? Dat hangt er vanaf wat je zoekt.
De twee kanten van de macaron
Ladurée is traditie. Hun macarons zijn klassiek: zoet, kleurrijk, herkenbaar.
Je ziet ze overal — in dozen, in vitrines, in de handen van toeristen. Ze zijn mooi, ze zijn toegankelijk, en ze zijn een beetje zoals een goed recept dat generaties lang hetzelfde blijft.
Maar precies daar zit ook het probleem, denk ik. Na een tijdje voelt een Ladurée-macaron als een bezoek aan een museum: je weet wat je krijgt, en dat is niet per se verkeerd, maar het verbaast je niet meer. Dan is er Pierre Hermé. Zijn macarons zijn anders. Ze zijn gedurfder.
Ze combineren smaken die je niet direct verwacht — bijvoorbeeld olijven en chocolade, of Ispahan, een van zijn beroemdste creatie met rozenframboos en lychee.
Ze zijn niet altijd "mooi" op de manier waarop een klassieke macaron dat is, maar ze zijn memorabel. Wat me opvalt is dat Hermé niet probeert perfect te zijn in de oude stijl; hij wil juist iets nieuws maken van iets oud.
Wat er echt verschilt
Het verschil zit hem niet alleen in de smaak, maar in de benadering. Ladurée is een instituut.
Het is een merk dat al meer dan 150 jaar bestaat, en dat voelt aan. Hun macarons zijn consistent, betrouwbaar, en dat is waar veel mensen op terugvallen. Pierre Hermé is een kunstenaar.
Hij experimenteert, verrast, en soms schokt. Zijn Ispahan-macaron is bijvoorbeeld een van de meest iconische creaties in de wereld van de patisserie, en dat is geen toeval.
Eerlijk gezegd, als je alleen maar van zoete, klassieke macarons houdt, dan is Ladurée waarschijnlijk jouw keuze. Maar als je iets zoekt dat je even laat stilstaan, dat je even laat proeven iets wat je nog niet kende, dan is Pierre Hermé de keuze. Dat vind ik trouwens het mooiste aan deze "oorlog": het is geen strijd tussen goed en slecht, maar tussen traditie en innovatie. Over prijzen: Ladurée is duurder.
De prijs van een macaron
Een doosje van acht stuks kost rond de €23, terwijl Pierre Hermé iets goedkoper is, rond de €18-20. Maar let op: de inhoud is anders.
Ladurée verkoopt een ervaring, een merk, een traditie. Pierre Hermé verkoont een creatie, een verrassing, een nieuw idee. Het is alsof je koopt wat je wilt: herkenbaar of onverwacht.
De toerist versus de foodie
Als je in Parijs bent en je wilt een "echte" ervaring, dan is Ladurée de logische keuze. Het is overal, het is herkenbaar, en het is een must-see tussen de lokale boulangeries en pâtisseries.
Maar als je echt wilt proeven wat Parijs nog te bieden heeft, dan moet je naar Pierre Hermé, nadat je eerst de typische Parijse gerechten hebt geprobeerd.
Zijn winkels zijn minder, maar elke winkel is een ervaring op zich. De presentatie, de smaakcombinaties, de verrassingen — het is alsof je een kunstwerk eet. Wat me opvalt is dat veel mensen die alleen Ladurée kennen, Pierre Hermé nooit proberen.
De strijd die nooit eindigt
En andersom: mensen die Hermé kennen, vinden Ladurée soms "te veilig". Dat is een beetje jammer, want beide hebben iets te bieden. Het is alsof je alleen maar van klassieke muziek houdt, of alleen van experimentele — je mist iets. Deze "oorlog" zal nochtans nooit echt eindigen.
Niet omdat er een winnaar is, maar omdat beide partijen hun publiek hebben.
Ladurée heeft de toeristen, de traditie-bewaarders, de mensen die herkenbaar willen. Pierre Hermé heeft de foodies, de avonturiers, de mensen die verrast willen worden.
En misschien is dat het mooiste van deze hele discussie: dat er ruimte is voor beide. Dat je niet hoeft te kiezen, maar gewoon kunt genieten van wat je leuk vindt. Of je nu een doosje Ladurée koopt op de Champs-Élysées, of na het ontbijt met de beste croissant van Parijs een Ispahan-macaron proeft in een van Hermé's winkels — het is allebei Parijs.
Het is allebei kunst. Het is allebei een beetje van die stad die je niet snel vergeet.
Dus de volgende keer dat je in Parijs bent, kies dan niet. Kies beide. Want in een stad vol zo veel schoonheid, is er altijd ruimte voor meer dan één soort macaron.